berregsnl
nuuwsbrief
Dees pagina is nie beschikbaar in 't Nederlands

1960 - 't jaar van de geit

`t Is dees jaar in China `t Jaar van d`n ‘Aan. Die mense dèèr wille n`ok in `t motto blijve netuurlek. Mar voor mijn persòònlek gesproke is en bleft 1960 toch `t magiese jaar. `t Jaar van de Geit, zogezeed.

 

Ik weet nie wattem bezield et, mar mijn vader moes en zouw toen mee `n geit gaan dweile! Gin levende, mar `n opgezette. Dèèrvoor attie erreges `n kinderwage-onderstel op de kinderkop getikt. Metta gerijke n`is t`ie naar Janus Ver`oeve de smid gekuierd. Die zouw t`r wel `s evekes `n freem op lasse.


Saves ging bij ons tuis de poort ope en ree m`n vader z`n gietijzere geitewage naar binne. Glunderend. Mijn moeder glunderde wa minder, want mijn vader ad ok `n jute zak bij. En in die zak attie `n vers geitevel. Al adde d`r ellef zakke om`ene gezete: da vel stonk de tent uit, want d`r inge ier en dèèr nog échte stukskes geit aan… As klein kulleke van nege ston ik dèèrbij en keek t`r naar. Ik von `t prachteg, eerlek gezeed. Da mijn vader diejen avend z`n uwelek op `t spel zette, ging aan mijn broer en mijn totaal verbij.


`t Rizzeltaat was wel da mijn moeder d`n andere dag da vel op da freem moes naaie. Kok`alzend en regelmateg naar frisse lucht append, ging mijn moeder mè naald en draad tekeer. De geite-stank was nie t`arde. Mijn broertje n`en ik liepe onderwijl lekker overdreve overgeefgeluide te make deur d`n uis om de fééstvreugde te vergròòte. Van mijn vader was, gek genogt, gin (geur-)spoor te bekenne. Op da mement ontdekte mijn moeder trouwes da d`t gin geit mar `n bok was die ze dicht ston te rijge! M`n vader ad z`n eige weer `s wa d`in z`n ande late drukke netuurlek.


Mar eerlek is eerlek: z`ebbe wel vergimmes veul leut g`ad metta béést. Veul leut en veul plek ok, want in ieder kefee wier ruim baan gemakt voor die dweile metter stinkdier.
Dèèrom blef 1960 in mijn gedachte n`n kleurrijk én geurrijk jaar. En omdaddik in mijn veldteke-verzameling da jaar nouw nét mis, ging ik zaterdag naar de verzamelbeurs van `t Veldteke. Ge wit wel: de Schatbewaarders van de Leut. En dèèr zag ik `m legge glanze: `t Geitje van 1960, kepleet mee touwke. In `n apart sigaredoske, dus duur. Mar ik moes en zouw da ding ebbe en zo kocht ik voor vus te veul geld `n stukske jeugd trug. Éél verzichteg wier `t gipse kleinood in weeceepepier verpakt en zo glee t`ie eve later m`n binnezak in, dichtbij m`n art.


Nouw et `t Prevoost’uis íets te veul trapkes die ze volleges mijn ok iedere keer weer erreges anders legge. Bovedien was `t zachjes gaan miezere buite. En ik ad spekzole, dus ge raai d`t al: op die blauwe ardstééne trappe glee ik onderuit. As in `n fillem zag ik m`n eige gaan en net as in de bioscoop oorde n`ik uit alle bokse: “KRAK!” Ik greep naar m`n borst, mar gelukkeg: m`n 1960-Geitje bleek nie gebroke! M`n enkel wel.